Zoals mijn kinderen zeiden; “mama gaat drugs nemen, lekker voorbeeld!”
Ayahuaca; het plantmedicijn om dichter bij ons ware zelf te komen.
Tja, is ayahuasca echt drugs? Daar zijn de meningen over verdeeld? Het is in ieder geval niet chemisch en het wordt al lang (ceremonieel) gedronken door natuurvolkeren, om via je onderbewustzijn dichterbij jezelf te komen.
Ik hou van ontdekken en ervaren; alles wat over ons als mens/mens zijn gaat, dus ik had me aangemeld voor een weekend.
“Mijn intentie: meer uit mijn hoofd en een ander perspectief ervaren”
Zure start….
Een week vooraf krijg je al een dieet, je mag geen tyramine meer eten. Mijn lichaam reageerde daar niet zo lekker op. Ik kreeg na een paar dagen erg last van gevoel van verzuring in mijn benen. Sliep niet lekker…Was pas zondag weer weg na een bak yoghurt.
Vrijdag: kennismaken, uitleg en intenties bespreken. We waren met zes deelnemers en twee begeleidsters. Vier van hen hadden het al eerder gedaan. Dacht ik: fijn, die weten wat ze kunnen verwachten. Bleken zij ook weer zenuwachtig te zijn. Geruststellend…
De ceremonie
1ste glaasje…
Mijn onrust voor wat komen ging, was gezakt en ik had er zin in. Dus ik nam mijn eerste glaasje ayahuasca (droog, bitter.. samentrekkende mond) en ging liggen. Ontspannen… dat ging prima.
Liggen…. Beetje dagdromen…. En verder? Niet zo veel.
Kreeg wel wat beelden, maar niet bijzonder. Ik bleef erg in mijn hoofd hangen. En daar wilde ik juist uit.
Dus ik kreeg (eerder dan de rest) een tweede glaasje…. Weer liggen.
Meer beelden; alsof ik naar een soort lego wereld aan het kijken was. Ik stond er buiten en keek er naar. Vond het wel vermakelijk, maar had er ook niet veel mee. Ik was opeens in een ruimteschip en soort alien die tegen me zei “Kop erbij houden he! Dat is jouw opdracht”. Ik antwoorde dat ik dat juist even niet wilde en vloog weer terug naar aarde of iets wat er op leek…
Hoofd ging weer nadenken; welke boodschap zat hierin..? Voelde dus nog steeds niet heel erg diep weg…
(Even voor het beeld; het is niet zo dat je compleet van de wereld bent. Je kan gewoon opstaan en naar de wc gaan bijvoorbeeld. Dat had ik ondertussen ook al 3x gedaan.)
Halverwege de dag (was een lange dag.. ik geloof dat we wel 7 uur onderweg zijn geweest), mocht je kiezen of je nog een glaasje wilde. Twee vonden het genoeg indrukken voor die dag. Ik kreeg glaasje 3…
Inzicht door irritatie
En jawel toen kwam mijn echte inzicht! Ik vertelde tegen de begeleidster iets over mijn beelden dat ik een soort toeschouwer was van een wat mechanische wereld, en dat ik nog steeds niet echt weg was. Waarop zei concludeerde dat ik dat zelf was. Dat het mijn spiegel was, dat ik mechanisch ben/denk…. … zoiets dus….
Die conclusie trok ik niet zo goed…
“Wat zat zij nu in te vullen…? Dat ben ik helemaal niet zelf..”
Ik realiseerde me dat wat ik nu ook zou zeggen, ik ga dit niet winnen. Zij ziet mij zo, dus dan ga ik met elk woord dat ik uitspreek dat beeld juist verder bevestigen. (Dat vond ik al best een helder inzicht.)
Dus ben ik weer gaan liggen en vroeg me af;
” Waarom gebeurt me dit vaker? Dat mensen mij beoordelen op iets wat ik zelf niet herken. En waarom voel ik me dan zo niet begrepen?”
En toen kwam het opeens. Heel helder;
“IK LAAT DIT BEELD VAN MEZELF ZIEN”
Ik zeg ook zelf steeds dat ik in mijn hoofd zit, dat ik van hoofd naar hart wil. Dat was zelfs mijn intentie voor de ceremonie. En ik praat ook vaak vanuit mijn hoofd.
En toen kwamen de tranen… en ben ik gaan schrijven
Omdat ik opeens heel sterk voelde waar dit vandaan kwam. Ik ben helemaal geen hoofd. Ik vertrouw namelijk juist heel sterk op mijn gevoel, op mijn innerlijke weten. Als kind al, juist toen. Alleen heeft dat ‘weten’ geen woorden. Dat weet of iets klopt of niet klopt, waar is of niet waar is. Het is ook niet per se goed of slecht, het is gewoon. Alleen werd dat niet begrepen.
Daardoor ben ik woorden gaan zoeken met mijn hoofd. Woorden om het uit te leggen, en denk ook dat ik het weten wilde verdedigen. Ook om het/mezelf te beschermen.
En dat is dus wat ik nog steeds laat zien; dat hoofd wat praat. En met die bril wordt er dus ook naar mij gekeken.
Als ik mezelf dan niet herken in wat zij aan mij terugspiegelen, dan komt er een gevoel van niet gezien, gehoord of begrepen worden om de hoek kijken. Dan word ik geïrriteerd of verdrietig en haak af. (‘Zoek het maar uit, ik weet zelf wel beter…”)
Innerlijke weten
Het is dus tijd dat ik iets anders van mijzelf ga laten zien. Dat ik verantwoording neem van hoe mensen mij waarnemen en dat ik dat zelf kan veranderen. Door als eerste ook te stoppen om mezelf dat ‘hoofd’ verhaal te blijven vertellen.
Mijn innerlijke weten is altijd belangrijk voor me gebleven en daar ben ik ook nog steeds trouw aan, Alleen mag ik het ook vaker aan het woord laten, wat betekent dat ik meer mijn mond mag houden 😊 En dat ik vanuit die stilte de stem weer duidelijk hoor, dwars door al mijn hoofdruis heen.
P.S. Groot verschil met bijvoorbeeld cocaïne of xtc: die werken ego-versterkend. Ayahuasca werkt ego-verlagend. Niet onbelangrijk om te weten.
Of mijn inzicht nu door de Ayahuasca kwam? Zo voelde het voor mij eigenlijk niet, maar wellicht hielp het wel mee. ‘Ze’ zeggen dat je krijgt wat je nodig hebt, dat vind ik persoonlijk wat te makkelijk (daar kan je alles onder wegpoetsen), maar ik ben wel dankbaar voor het inzicht die de ervaring me heeft gebracht.