Zo voelde het, die ene gedachte die ik steeds maar niet de baas werd.
Het was een gedachte m.b.t. eten. En de gedachte zei elke dag dat ik niet goed voor mezelf had gezorgd als ik die dag geen zoetigheid gegeten had. Nou denkt u natuurlijk: hu?! Het is toch andersom? En ja, dat ben ik volledig met u eens. Mijn intentie is om mijn suiker-inname te beperken (ik hoef er niet van af), maar des te irritanter is dat die andere gedachte er steeds doorheen zat te toeteren en wel zo luid dat die de ‘gezonde gedachte’ overstemde. Zo ging het jarenlang, wat zeg ik: al zo lang als ik me kan herinneren.
Dat kostte me eigenlijk best veel energie, die innerlijke discussie. En ik had al eens een goede ervaring gehad met hypnose bij Barbara Reuzel, dus ik besloot haar weer eens te benaderen maar dan met dit onderwerp. Barbara is een prettig iemand; ze is nuchter en open minded tegelijk en iemand die erg goed kan luisteren. Dat laatste is ook nodig, want het gaat bij dit soort dingen om overtuigingen die een beetje verstopt zitten in het onderbewustzijn. En om die onschadelijk te maken, moet je eerst helder krijgen hoe het zit. Dus goed luisteren is essentieel.
Vandaag was de afspraak, dus ik naar Soest. Humor in mijn geval is dat ik ben geboren en getogen in Soest en dat de oorsprong van het nare paadje ook ‘ergens in Soest’ is aangelegd. Dus voor mij persoonlijk geen betere plek dan Soest om het paadje terug te lopen en hopelijk te verwijderen.
We begonnen dus met een gesprek. Barbara stelde de juiste vragen en zo liep ik terug en ik belandde… aan de keukentafel in het ouderlijk huis. Daar waar vroeger, als ik uit school kwam, altijd iets lekkers was neergezet door mijn moeder. Mijn moeder werkte, dus dit was zeg maar de variant op de moeder die thuis zit te wachten met een pot thee. Ik heb dat nooit erg gevonden; liever snoep dan met haar praten, want mijn moeder was geen warme persoonlijkheid, dus praten met haar voelde nooit veilig. En ja hoor, daar hadden we hem. Snoep is ergens daar, in die gewoonte, de vervanging geworden voor warmte, veiligheid en gezien/gehoord worden. En vanuit die gedachte is het ineens logisch dat ergens in mij die overtuiging leeft dat snoepen voor mij gelijk staat voor het zorgen voor mezelf.
Het zien daarvan was al een opluchting op zich.
Het nare paadje werd ineens een logisch en dus begrijpelijk paadje.
Maar wel nog steeds een paadje waar ik van af wilde en zo kwamen we bij deel 2: de hypnose zelf. Ik mocht gaan zitten in de luie stoel, waarna Barbara mij vakkundig in een diepe ontspanning praatte. Het voelt een beetje als zakken in jezelf en toch net niet gaan slapen. Barbara sprak over een bootje waar ik mee mocht gaan zeilen. Dit verzon ze ter plekke, niet wetende dat voor mij mijn eigen scheepje kopen nog altijd een droom is, dus dat varen had ze intuïtief heel goed aangevoeld. (Ikzelf vind het altijd heel prettig als ik merk dat een hulpverlener ook intuïtief werkt. Op een of andere manier voelt de behandeling dan nog meer ‘op maat’.)
Barbara gaf me dus instructies om lekker te gaan varen terwijl zij ondertussen mijn onderbewustzijn toesprak om uit te leggen dat de oude gedachte-patronen niet meer dienend waren. Ik vond het grappig om te ervaren dat ik wel iets meekreeg van die instructies, maar dat ik ondertussen ook van Texel naar Vlieland zeilde, wat een prachtige tocht was. Toen net tussen Vlieland en Terschelling een stukje de Noordzee op was gevaren, mocht ik weer terugkomen, wat misschien ook maar het beste was, want zoveel zee-zeil-ervaring heb ik nou ook weer niet. 🙂
Weer terug vroeg ze hoe het voelde. Ik voelde me soort van krachtig, rustig en opgelucht, wat ook het doel was wat we van tevoren hadden gesteld. Alleen gaat het er natuurlijk om hoe ik nu ga zijn met ‘zoetigheid’. Zoals ik het zei:
‘The proof is in not eating the pudding.’
Hahaha.
Op de terugweg reed ik langs de markt om even wat dingen te halen, waaronder wat koekjes voor op de praktijk. De vraag was of de zak met koekjes dicht zou blijven, of dat ‘het paadje’ weer dingen zou gaan roepen over zorgen voor mezelf.
Ik luisterde goed.
Het bleef stil.
Het lijkt erop dat het nare paadje is afgesloten, al moet de tijd dat natuurlijk nog leren.
Maar: so far so good.
