Ik ben dol op nieuwe dingen ontdekken en ervaren, vooral op het gebied van persoonlijke groei en bewustzijn. Ik had er al best wat bijzondere verhalen over gehoord, maar ik wist het niet zo.. tot het me opeens toch leek te roepen:

Ayahuaca; het plantmedicijn om dichter bij ons ware zelf te komen.

De werkzame stof is DMT  (een stof die je lichaam zelf ook aanmaakt) en die neemt je mee naar de diepere lagen van je onderbewustzijn. Klinkt groots, toch?

Op advies van een vriendin boekte ik een driedaagse: vrijdagmiddag heen, zondagmiddag terug. Lang, ja. Maar ook met veel zorg en aandacht.

“Mijn intentie: meer uit mijn hoofd en een ander perspectief ervaren”

Zure start….

Een week vooraf krijg je al een dieet, je mag geen tyramine meer eten. Mijn lichaam reageerde daar niet zo lekker op. Ik kreeg na een paar dagen erg last van gevoel van verzuring in mijn benen. Sliep niet lekker…Was pas zondag weer weg na een bak yoghurt.

Vrijdag was vooral kennismaken, uitleg en intenties bespreken. We waren met zes deelnemers en twee begeleidsters. Vier van hen hadden het al eerder gedaan. Dacht ik: fijn, die weten wat ze kunnen verwachten. Bleken zij ook weer zenuwachtig te zijn. Geruststellend…

De dag van de ceremonie

Zaterdag hadden we eerst een mooie ademsessie, ik voelde een paar blije tranen rollen. Goed begin. Daarna kregen we wat rapé om meer in het lichaam te komen. Dat is een soort tabak wat in je neus wordt geblazen. Voelde wel ontspannen, verder niet zo spectaculair.

Daar gingen we dan

Mijn onrust of spanning voor wat komen ging, was wel gezakt en ik had er zin in. Dus ik nam al snel mijn eerste glaasje ayahuasca (droog, bitter.. samentrekkende mond) en ging liggen. Ontspannen… dat ging prima.

Liggen…. Beetje dagdromen…. En verder? Niet zo veel.

Kreeg wel wat beelden, maar niet bijzonder. Ik bleef erg in mijn hoofd hangen. En daar wilde ik juist uit.

Dus ik kreeg (eerder dan de rest) een tweede glaasje…. Weer liggen.

Meer beelden; alsof ik naar een soort lego wereld aan het kijken was. Ik stond er buiten en keek er naar. Vond het wel vermakelijk, maar had er ook niet veel mee. Ik was opeens in een ruimteschip en soort alien die tegen me zei “Kop erbij houden he! Dat is jouw opdracht”. Ik antwoorde dat ik dat juist even niet wilde en vloog weer terug naar aarde of zoiets…

Hoofd ging weer nadenken; welke boodschap zat hierin..? Voelde dus nog steeds niet heel erg diep weg…

(Even voor het beeld; het is niet zo dat je compleet van de wereld bent. Je kan gewoon opstaan en naar de wc gaan bijvoorbeeld. Dat had ik ondertussen ook al 3x gedaan.)

Halverwege de dag (was een lange dag.. ik geloof dat we wel 7 uur onderweg zijn geweest), mocht je kiezen of je nog een glaasje wilde. Twee vonden het genoeg indrukken voor die dag. Ik kreeg glaasje 3…

Inzicht door irritatie

En jawel toen kwam mijn echte inzicht! Ik vertelde tegen de begeleidster iets over mijn beelden dat ik een soort toeschouwer was van een wat mechanische wereld, en dat ik nog steeds niet echt weg was. Waarop zei concludeerde dat ik dat zelf was. Dat het mijn spiegel was, dat ik mechanisch ben/denk…. … en zoiets dus….

Die conclusie trok ik niet zo goed…
“Wat zat zij nu in te vullen…? Dat ben ik helemaal niet zelf..”

Ik pruttelde even, maar hield me verder maar in. Ik realiseerde me dat wat ik nu ook zeg, ik ga dit niet winnen. Zij ziet mij zo, dus dan ga ik met elk woord dat ik uitspreek dat beeld juist verder bevestigen. (Dat vond ik al best een helder inzicht.)

Dus ben ik weer gaan liggen en vroeg me af;
” Waarom gebeurt me dit vaker? En waarom voel ik me dan zo niet begrepen?”

En toen kwam het opeens. Heel helder;

“IK LAAT DIT BEELD VAN MEZELF ZIEN”

Ik zeg ook zelf steeds dat ik in mijn hoofd zit, dat ik van hoofd naar hart wil. Dat was zelfs mijn intentie voor de ceremonie. En ik praat ook vaak vanuit mijn hoofd.

Innerlijk weten

Ik ben helemaal geen hoofd. Ik vertrouw namelijk juist heel sterk op mijn gevoel, op mijn innerlijke weten. Dat is iets wat ik als kind al wist en ook altijd bij me heb gehouden. Dat vertrouwen daarin. Dat weten!

Dat weten heeft geen woorden. Dat weet of iets klopt of niet klopt, waar is of niet waar is.

Ik ben zelf dat ‘weten’ gaan uitleggen met mijn hoofd en gaan verdedigen. Ook om het te beschermen. En dat is wat ik laat zien; dat hoofd wat praat. En met die bril wordt er dus ook naar mij gekeken.

Als ik mezelf dan niet herken in wat zij aan mij terugspiegelen, dan komt er een gevoel van niet gezien, gehoord of begrepen worden om de hoek kijken. Dan word ik geïrriteerd of verdrietig en haak dan vaak ook af.  (‘Zoek het maar uit, ik weet zelf wel beter…”)

 

Andere overtuiging

Het is dus tijd dat ik iets anders van mijzelf ga laten zien. Dat ik verantwoording neem van hoe mensen  mij waarnemen en dat ik dat zelf kan veranderen. Door als eerste ook te stoppen om mezelf dat ‘hoofd’ verhaal te blijven vertellen.

Tijd om die innerlijke wijsheid weer echt aan het woord te laten en dat betekent dus ook wat vaker mijn mond houden 😊 En vooral door te vertrouwen dat als ik blijf luisteren, dat ik het weer steeds makkelijker zal horen, dwars door al mijn hoofdruis heen.

Conclusie

Was het wat ik ervan verwachte? Nee, niet helemaal, Ik had verwacht (gehoopt) dieper weg te zijn, een minder bewust denkend hoofd te ervaren. Ik ben wel blij met het inzicht wat het me heeft gebracht.
Of ik het nog eens zou willen doen? Op dit moment voel ik die behoefte niet. Maar wie weet ‘roept’ het me toch weer een keer….

Kleine aanvulling 

De begeleiding wekte de indruk dat ayahuasca soort van dé (enige) weg is voor verlossing van je trauma’s en vooral het hervinden van je ware zelf. Die mening deel ik niet.

Sowieso geloof ik niet in 1 ding wat voor iedereen werkt. Maar dus ook omdat ik het zelf niet zo heb ervaren en omdat een aantal van de aanwezigen nog met veel vragen zaten en de inzichten niet per se een oplossing brachten. Daar was dus nog steeds wat werk aan de winkel.

Het goede nieuws:  voor dat werk heb ik nog andere mooie methodes beschikbaar 😊 Methodes waarmee mensen zelf tot dit soort diepe inzichten kunnen komen en pijn kunnen loslaten. Daar heeft dus niet iedereen per se ayahuasca voor nodig.

Eerlijk is eerlijk: Elke ervaring is natuurlijk persoonlijk. Ik heb geen grote spirituele ‘up’ gehad. Als ik dat had ervaren, had ik nu mogelijk een ander verhaal verteld.

 

---

 P.S. Groot verschil met bijvoorbeeld cocaïne of xtc: die werken ego-versterkend. Ayahuasca werkt ego-verlagend. Niet onbelangrijk om te weten.